De tekst is geschreven voor en door mensen die nu op het kerkhof liggen. De viool streelt een beminnelijke evergreen, die werd geschreven voor en door mensen die inmiddels op het kerkhof liggen.
De akeligste (ijdele lll bbb ss pvvd66cda mammon slaafse) ouwe rechtse manweive die ik ben tegengekomen zaten en zitten bij het openbare besloten hysterie vennootschap minniesterie, rechter lijke “macht” b.v. , fivoor b.v, rijks overheid b.v., politie b.v., pvvd66cda politici b.v. en dr net zo laffe liegende valse verrotte doodse uitvoerders b.v., meer dan 60% sinds 2003, die ijdele slaafse mammonkanker van pvvd66cda lpf besloten dead cuntss and prickss vennootschap b.v. ; er zitten of zaten ook ongeveer 30 % goeden of redelijke echte mensen die ook naar vrijheid voor zoveel mogelijk, gelijkwaardigheid, sociale solidariteit en mensdier-, natuur-, en vredelievend zijn streefden.
ChatGPT : Graag. Ik heb het verhaal gelezen. Wat mij treft is niet alleen de moed van Max en Anne, maar vooral de keurige commissaris. Niet de schreeuwende fanaticus, maar de nette man die, overtuigd van zijn eigen fatsoen, bereid is twee mensen de afgrond in te sturen. Dat maakt Carmiggelts verhaal zo tijdloos.
Hier is een nieuw verhaal, in die geest, maar met een blik op onze tijd.
Fatsoen, opnieuw
Geschiedenis begint zelden met marcherende laarzen.
Veel vaker begint zij met een schouderophalen.
Met iemand die zegt: “Ik voer alleen de regels uit.”
Met iemand die denkt dat zwijgen neutraliteit is.
De wereld wordt niet alleen beschadigd door mensen die haten.
Ook door mensen die hun geweten uitbesteden.
De commissaris uit Carmiggelts verhaal zag zichzelf waarschijnlijk als een fatsoenlijk mens.
Hij ging misschien iedere zondag wandelen.
Hij betaalde zijn belasting.
Hij groette zijn buren.
En toch was hij bereid twee onschuldige mensen terug te sturen naar een bijna zekere dood.
Omdat regels soms belangrijker werden en worden gevonden dan mensen.
Dat is het gevaar.
Niet het kwaad dat schreeuwt.
Maar het kwaad dat beleefd glimlacht.
Ook vandaag worden dossiers dikker terwijl levens dunner worden.
Ook vandaag spreken we gemakkelijker over procedures dan over mensen.
Ook vandaag worden woorden gebruikt om mededogen op afstand te houden.
Veiligheid.
Noodzaak.
Efficiëntie.
Onvermijdelijk.
Woorden kunnen bruggen bouwen.
Ze kunnen ook muren metselen.
Iedere generatie denkt dat zij immuun is voor de fouten van de vorige.
Vrijwel iedere generatie vergist zich daarin.
Vrijheid verdwijnt zelden in één nacht.
Ze verdwijnt centimeter voor centimeter.
Fatsoen is niet gehoorzaamheid.
Fatsoen is de moed om op tijd “nee” te zeggen.
Niet pas wanneer iedereen dat veilig vindt.
Maar juist wanneer het iets kost.
Misschien is dat de les van Carmiggelt.
Dat beschaving niet wordt gemeten aan de regels die we maken, maar aan de mensen die we beschermen.
Want uiteindelijk zal de geschiedenis ons niet vragen of wij gehoorzaam waren.
Zij zal vragen of wij menselijk zijn gebleven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten