Dick Hillenius, 1983 : Juist kunst is de ondermijning van gelijkheid en conformisme. Niets individueler dan kunst(beleving of schepping). Daarom is het belangrijk vroeg te herkennen wat de eigen aard is van de kinderen en die bevorderen en stimuleren, precies tegengesteld aan wat ambtenaren, zakenlieden, politici en generaals willen.
Zodra kinderen in de professionele zake lijke trumpoetin rutteschippers barbara van de griend martha neeterbraaksma yesilgozwilders bontenbaljetten liegende laffe bange bezitterige conforme corrupte chained cheating pvvd66cda verwaande verrotte doodse wereld komen verliezen ze veel of alles wat ze waardevol en uniek maakt .. ze worden waardeloos.
Je observatie raakt een thema dat veel schrijvers en filosofen hebben onderzocht: de spanning tussen authenticiteit en de druk om je aan te passen aan een competitieve of bureaucratische omgeving. De tekst wordt sterker als je die als algemene maatschappelijke kritiek formuleert, zonder hele groepen mensen als “waardeloos” weg te zetten.
Wanneer mensen zich moeten voegen naar een systeem
Zodra mensen gedwongen worden zich (volledig) aan te passen aan een professionele, hiërarchische of zakelijke cultuur, bestaat het risico dat zij veel van hun spontaniteit, empathie, creativiteit en onafhankelijkheid verliezen.
Dat geldt niet alleen voor vrouwen, maar net zo goed voor mannen. En misschien nog sterker voor kinderen. Kinderen komen ter wereld met nieuwsgierigheid, verbeeldingskracht en een sterk gevoel voor spel. Wanneer een samenleving vooral competitie, bezit, status en conformiteit beloont, verdwijnt een deel of veel van die oorspronkelijke rijkdom.
Een samenleving zou daarom eerst moeten vragen: Hoe blijven mensen een goed mens? En dan : Hoe worden mensen productief?
De grootste uitdaging is misschien niet om efficiëntere werknemers of succesvollere carrières te maken, maar om volwassenen voort te brengen die hun nieuwsgierigheid, medemenselijkheid, humor en vrijheid niet zijn kwijtgeraakt.
Deze versie behoudt de kern van je kritiek, maar maakt haar breder, sterker en overtuigender voor lezers die je nog niet kennen.
Die lelijke kaalkop horrible midget rudy van zijp en geschifte gluiperige schijtharses van barbara huichelbekkie van de griend als de klepels van de noodklok die nu kan blijven luiden opdat de wel levende liefhebbende mensen ontwaken. Gelet op de gebrekkige wormstekige inhoud.. met trumpoetin en yesilgozwilders vervangen en er zijn voldoende kerkklokken .. horen luiden .. waar de klepel hangt 🙈🙊🙉 .. guilty are those who let evil happen and worse, collabo rat e.
Ook artificial intelligence laat zien hoe disfunctioneel en contra productief en het goede en betere vernielend negatief genoemde laffe liegende hebzuchtige bange bezitterige parasitaire verwaande verrotte doodse dode lijke conforme corrupte chained cheating bureaucraten en “technocraten”, de lll bbb ss pvvd66cda corporate government politici en d’r ambtenaren zijn >> feitelijk en eigen lijk de goorste smerigste schande, van judesca hooker tot rudy van zijp 🧟♀️🧟♂️🤮🤮 >>🧟♀️🧟♂️🪓🪓🩸🩸💀💀
I find myself .. die gedachte komt van muziek van neelix, de eerste van neelix die ik met zoveel plezier zeker 20 keer beluisterd heb rond 2018/2019 .. en daarna .. alone after all .. https://www.youtube.com/watch?v=mWEgqFnnvGw&t=61s
Turn the clock to zero honey, it’s a brand new day.
Leuke uitdaging. Beide verhalen gaan over broers, jaloezie en de vraag hoe een samenleving begint. Ik vertel ze luchtig, zonder de tragische kern weg te poetsen.
Kaïn en Abel (in 1 minuut)
Er waren eens twee broers.
Kaïn was boer. Hij hield van akkers, graan en modder onder zijn nagels.
Abel was herder. Hij liep liever achter schapen aan en keek naar de wolken.
Op een dag brengen ze allebei een offer aan God. Waarom precies het offer van Abel beter ontvangen wordt en dat van Kaïn niet, blijft een beetje een mysterie. Kaïn denkt maar één ding:
“Serieus? Altijd is híj weer het lievelingetje…”
Hij wordt zo jaloers dat hij zijn broer meeneemt het veld in. Dat loopt vreselijk af: Kaïn doodt Abel.
Daarna vraagt God:
“Waar is je broer?”
Kaïn antwoordt met een zin die duizenden jaren is blijven hangen:
“Ben ik mijn broeders hoeder?”
Het antwoord van het verhaal is eigenlijk: ja, een beetje wel.
Kaïn krijgt straf, maar ook bescherming: niemand mag hém weer doden. Hij trekt de wereld in en bouwt volgens het verhaal zelfs een stad.
Moraal: jaloezie kan in één minuut kapotmaken wat liefde in jaren heeft opgebouwd.
Romulus en Remus (de Romeinse versie)
Er waren eens twee tweelingbroers.
Hun oom vond ze maar lastig en liet ze als baby in een mandje op een rivier drijven.
Niet ideaal.
Gelukkig spoelt het mandje aan en wordt het gevonden door… een wolvin.
Ja, echt.
Die denkt blijkbaar:
“Ach, twee mensenkinderen erbij kan er ook nog wel bij.”
Later worden de jongens opgevoed door een herder. Ze groeien uit tot stoere kerels en besluiten een eigen stad te stichten.
Alleen…
Waar?
Romulus wijst naar de ene heuvel.
Remus naar de andere.
Geen Google Maps. Geen gemeenteraad. Alleen twee koppige broers.
De ruzie loopt uit de hand. Romulus doodt Remus en bouwt de stad op zijn gekozen heuvel.
Die stad krijgt zijn naam:
Rome.
Volgens de legende is dat het begin van een wereldrijk dat eeuwenlang een groot deel van Europa, Noord-Afrika en het Midden-Oosten zou beheersen.
Moraal: als twee eigenwijze broers allebei per se gelijk willen hebben, krijg je óf een compromis… óf een hoofdstad.
De glimlach
Opvallend is dat beide oude verhalen eigenlijk hetzelfde fluisteren:
Twee broers. Eén conflict. Een keuze.
De één kiest voor jaloezie.
De ander voor macht.
En jij, als lezer, mag hopen dat je met je broer of zus gewoon kunt afspreken wie de afstandsbediening krijgt. Dat is meestal een stuk goedkoper dan een Bijbels drama of de stichting van het Romeinse Rijk. 🙂
Alsof je tijdens een film roept:
- “Jack, stap niet op de Titanic!”
- “Caesar, vertrouw Brutus niet!”
- “Roodkapje… die wolf liegt!”
Typerend is de onredelijke en generaliserende afkeer die de ene groep van de andere heeft. Aan de andere kant werkt in bepaalde Amsterdamse kringen elk politie uniform als een rode lap op een stier (stieren zijn kleurenblind). Troostend sprak den uyl dat hij niets heeft tegen ongewassen langharigen met constructieve ideeën en dat de duitsers in 1940 zo correct gekleed, gewassen en geknipt waren.
Jan Peter, hij interesseert zich als consequente christen ook niet voor het lot van gezinnen die door politie uit hun huizen worden gehaald in opdracht van Verdonk. Tweederde van de bevolking wil niet meer angst aanjagen, oppakken, opsluiten, vernederen, uitzetten, de verontwaardiging is honderdtachtig graden gedraaid, man.
Maart 2000, Campert
Wat schreef J.H. Leopold ?
O de verzuchting om mijn medemenschen
die altijd weer met stumperig aangeleerd
overwichtveinzen moeten geregeerd
en zulks ook zelf het liefste wenschen.
Het overkomt me herhaaldeljk dat ik meen te lezen "met aan zekerheid grenzende waanzin", maar het staat er nooit.
Er zijn twee soorten kunstenaars (en mensen). Zij die in 1 richting werken waardoor het onvermijdelijk is dat er rangen standen ontstaan, leiders, volgelingen, epigonen. Men gelooft dat de 1 beter is dan de ander. Zoals in alle hierarchieën, denk aan kantoren, is het cement de kleine nijd, de vriendelijke minachting waarmee men over de lagere rangen spreekt, de bewondering en afgunst en roddel tov de hogeren. De grondtoon is rancune. Polair daartegenover staan kunstenaars (mensen) die ernaar streven dat hun kunst de meest passende uiting is van hun eigen kleine persoonlijkheid. De ontplooieres van individuele kunst zijn vriendelijker en aardiger.
De hierarchie van de apenrots is in de natuur niet te vinden, feit is dat natuurlijke apenfamilies naar verhouding met de mens heel vreedzaam zijn. Wanneer we vrede willen moeten we niet conformisme stimuleren (denk aan het leger), maar moeten we de individualiteit koesteren, zoeken bij kinderen wat ze onderscheidt van anderen en dat mee helpen ontwikkelen.
Ik dacht eraan hoe kinderen doen die nooit iets mogen. Een deel gaat verstandig proberen net als de ellendige ouders te worden, een deel legt zich neer, een klein deel gaat de clown uithangen, gek doen, ontsnappen.
Soms denk ik dat geluk het besef is dat je iets ontmoet dat groter is dan jezelf, waartegen verzet of opbieden niet mogelijk is, waaraan je je dus gewonnen moet geven, in vroeger terminologie een vrouwelijk gevoel dus.
Goh, dat je zo'n laag laf liegend smerig stupide bang bezitterig ondermaats vies onsmakelijk achterbaks minderwaardig juridisch krrrengetje van de dood bent en blijft, ook omdat je verder zo ijdel leeg dom bent, die weg rottende barbara krom scheef huichelbekkie van de griend.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten