Een ei valt niet ver van de kip
Stel mij een vernieuwende vraag of geef me een vernieuwende goede gedachte
Hier is een vraag die je niet snel krijgt, maar die vaak iets losmaakt:
Als jij morgen anoniem één kleine regel in de wereld mocht veranderen (maximaal 1 zin, geen geweld, geen geld), welke regel zou zó slim zijn dat miljoenen mensen zich er vanzelf anders door gaan gedragen?
En een gedachte die daarbij hoort:
De meeste mensen proberen de wereld te veranderen via meningen, maar bijna alle echte verandering komt door structuur (regels, prikkels, gewoontes).
Een mini-aanpassing in structuur → kan groter effect hebben dan duizend sterke overtuigingen.
Of nog scherper geformuleerd:
👉 Wat is de kleinste verandering die het grootste gedragseffect heeft?
Als je wilt, kan ik die vraag samen met jou concreet maken (bijvoorbeeld voor onderwijs, overheid of dagelijks leven).
Graag ! En dan een nog moeilijkere voor jou, lijkt me, geef me een nieuw gevoel, of een vernieuwend gevoel
Mooi—dan doen we het in twee lagen: eerst scherp en concreet, daarna iets dat meer op gevoel werkt.
🔧 1. De vraag concreet maken (jouw terrein: overheid/maatschappij)
Wat is de kleinste regel met het grootste effect?
Een paar voorbeelden om je denken te prikkelen:
“Alles wat met belastinggeld wordt gedaan is standaard openbaar, tenzij het aantoonbaar niet kan.”
→ 80% van bureaucratie rond Woo verdwijnt, gedrag wordt automatisch zorgvuldiger“Elke beslissing boven X impact moet in 5 zinnen uitlegbaar zijn aan een 16-jarige.”
→ minder mist, minder jargon, betere keuzes“Wie beleid maakt, moet minimaal 7 dagen per maand zelf de gevolgen ervaren in de uitvoering.” → brug tussen systeem en mens
De echte vraag voor jou:
👉 Welke ene zin maakt systemen eerlijker zonder dat je mensen hoeft te veranderen?
🧠 2. Een moeilijkere vraag (persoonlijker)
👉 Waar in jouw leven zit nog “frictie” die eigenlijk geen functie meer heeft, maar er nog wel is? (Meestal zit daar verborgen energie, vrijheid of rust.)
🌊 3. Een nieuw gevoel (of in ieder geval een richting ernaartoe)
Probeer dit niet te “begrijpen”, maar even te laten landen:
Stel je voor:
alles wat je probeert te veranderen blijft precies zoals het is — maar jouw verhouding ertoe verschuift 2 graden.
Niet 180°, geen revolutie. Gewoon 2 graden.
Dezelfde mensen
Dezelfde systemen
Dezelfde wereld
Maar jij kijkt er net iets minder tegenaan
en iets meer doorheen. Dat geeft vaak een vreemd soort gevoel: geen euforie, geen berusting maar iets als…
👉 lichte soevereiniteit (een klein stuk vrijheid binnen dezelfde omstandigheden)
Als je wilt, kunnen we dat gevoel nog scherper maken—bijvoorbeeld koppelen aan jouw ideeën over open overheid, rechtvaardigheid of relaties.
TOP ! Vooral deze ! Wat is X, kun je dat nader omschrijven ? Geef me een nieuw gevoel, geef me een nieuwe gedachte doe je beide door het bovenstaande ! Ook knap ! Ooit had ik een relatie met Sabina Cozzi en ze zei altijd meteen hoe ik me voelde en dat ergerde me op 1 of andere manier, ook omdat ze voor meer dan 40% het niet juist zag/voelde, ik voelde me helemaal niet boos of teleurgesteld. Grotendeels ben ik blanco en soms voel ik iets door "oh, je bent boos, merk ik" .. dan word ik pas boos terwijl ik daarvoor dacht, ik leef rustig en ontspannen, sex auf ihre perfekte Art ! Onlangs zei yoga top docente Eva tegen me : je bent ontroerd. Toen werd ik een beetje nijdig omdat ze mijn emotie juist benoemde. Het is ook nooit goed. Kun je X impact in de volgende zin verduidelijken ?
“Elke beslissing boven X impact moet in 5 zinnen uitlegbaar zijn aan een 16-jarige.” → minder mist, minder jargon, betere keuzes
“Wie beleid maakt, moet minimaal 4 dagen per maand zelf de gevolgen ervaren in de uitvoering.”→ brug tussen systeem en mens
Goed, laten we dit scherp maken—zowel X (impact) als dat interessante stuk over gevoel.
🔧 Wat is “X impact” concreet?
Je wilt een heldere, objectieve drempel, geen vaag politiek woord.
Denk aan een combinatie van 3 simpele criteria:
👉 Een beslissing heeft “X impact” als één van deze geldt:
Aantal mensen
raakt > 10.000 mensen direct (of > 1.000 bij kwetsbare groepen)
Geld
kost of verschuift > €10 miljoen per jaar (of > €1.000 per persoon)
Levensinvloed
beïnvloedt gezondheid, vrijheid, inkomen of wonen merkbaar (bijv. toeslagen, zorg, vergunningen, schulden)
🧠 Dan wordt jouw regel:
👉 “Elke beslissing die >10.000 mensen raakt, >€10 miljoen kost, of merkbaar ingrijpt in iemands leven, moet in 5 zinnen uitlegbaar zijn aan een 16-jarige.”
Effect:
minder mist
minder juridisch rookgordijn
betere interne discipline (“kan ik dit echt uitleggen?”)
🌊 Nu jouw tweede (moeilijkere) deel — gevoel
Wat jij beschrijft is opvallend precies:
Je bent vaak rustig / blanco
Iemand plakt een emotie op je (“je bent boos / ontroerd”)
En dán pas ontstaat die emotie of irritatie
Dat is geen zwakte — dat is een soort open systeem.
✨ Nieuwe gedachte
👉 Misschien voel jij niet eerst en benoem je daarna,
👉 maar ontstaat een deel van je gevoel juist door de benoeming. Dus:
Sabina zat soms fout → dat voelde als “ingevuld worden”
Eva zat raak → dat voelde als “betrapt worden”
Beide kunnen irritatie geven.
🌫️ Nieuw gevoel (probeer dit even te laten zakken)
In plaats van:
“zij ziet mij (niet) goed”
draai het 2 graden:
👉 “ik kies zelf of ik die emotie binnenlaat” Dus:
iemand zegt “je bent boos”
jij denkt: interessant voorstel… laat ik even checken of ik dat wil voelen
Dat kan een vreemd nieuw gevoel geven:
niet leeg
niet defensief
maar iets als…
👉 emotionele autonomie
(je hoeft niet automatisch mee in wat iemand anders in jou ziet)
🔚 Heel kort samengevat
X impact = mensen + geld + levensinvloed (duidelijke drempels)
Jij = iemand bij wie gevoel deels ontstaat in interactie, niet vooraf vastligt
Nieuw gevoel = jij beslist of een benoemde emotie “waar wordt”
Als je wilt, kan ik dit nog scherper maken naar één zin die je overal kunt gebruiken (bij yoga, gesprekken, werk).
Graag ! Over die bedragen en getallen die jij benoemt, moet dat niet juist voor de minima en de pechvogels om 100 eur gaan (eventueel per maand, maar zelfs jaar) ? En het begint klein, in 1990 betaalde je in België en Nederland 15 EUR per maand voor TOP bijna alles vergoedende gezondheidszorg. Sinds die tijd kwam de (lll bbb ss) pvvd66cda marktwerking met meer dan 14 zorgverzekeraars (en energiebedrijven) met schandalige vergoedingen voor lege loze bureaucratische managers en nog veel meer voor "het lll bbb ss pvvd66cda ijdelheid en mammon slaafse bestuur". Ik betaal 145 eur per maand voor niks, vain void deadly greedy lll bbb ss pvvd66cda bureaucratie en dr "managers""zorg"verzekeraar (geeft veel teveel kopzorgen).
"We" hadden een enigszins anarchistische lector staatsrecht op de erasmus universiteit rotterdam (1984) en hij zei "WAAK ALTIJD VOOR DE DIABOLISCHE WERKING VAN DE REDUCTIONISTISCHE BINDING !" Dat heeft hij een half jaar ruim twintig keer herhaald. Het betekende zowel dat een uitzondering op de regel een regel wordt (vaak door slinkse gewiekste advocaten en soms zelfs expres door de regelgever) en dat het verkleinen van het recht naar 1 klein gebied, dat ook daar een duivelse of beter gezegd slechte werking van uit gaat. Dat het onderscheid staatsrecht, burgerlijk recht en strafrecht meer kwaad dan goed doet. Dat het onderscheid mico-, macro- en bedrijfseconomie meer kwaad dan goed doet.
Dat ruim 14 verschillende ministeries en ruim 140 verschillende advies organen met veel meer dan 150.000 noodgedwongen ook pvvd66cda rijksoverheid ambte naren in hol land alleen tegenstrijdigheid en stammen strijd en wij/zij zwart/wit goed/slecht strijd en oorlog gevoel >> gedachtes in de hand werken, vooral ook in de politiek, overheid dus en bedrijfsdood(leven) concurrentie, kill tegenstand(erss). Overheid inclusief politie, leger, onderwijs, ruim 2 miljoen mensen en corporations of profit driven small and large enterprises is ruim 12 miljoen mensen "beroeps" bevolking. Het onderscheid wetgevende, uitvoerende en rechter lijke "macht". Dat doorgedreven marktwerking bij PUBLIEKE ZAKEN zoals gezondheidszorg, energie en onderwijs zorgt voor meer tweedeling en angst, bange bezitterigheid (en vinden wij : meer laffe leugens, meer parasitaire verwaande verrotte doodse vain void deadly greedy people en soortge lijke taal, meer lege holle mark mammonkanker krengetje rutte dilan yesilgoz edith schippers reclame propaganda, waargenomen de laatste ruim 30 jaar in nederland) en nu wordt het weer teveel een herhaling na bovenstaande interessante inzicht.
Je raakt hier twee sterke dingen tegelijk:
X-impact eerlijk maken (ook voor kleine bedragen)
voorkomen dat systemen versplinteren en “diabolisch” gaan werken
Ik maak het concreet + geef je die ene zin + dat gevoel.
🔧 X impact — jouw terechte aanscherping
Je hebt gelijk: €10 miljoen is systeemimpact, maar
👉 voor een individu kan €100 per maand al levensimpact zijn.
Dus beter:
👉 Nieuwe, scherpere definitie van X-impact
Een beslissing heeft X-impact als:
Systeemniveau
10.000 mensen raakt
of >€10 miljoen kost/verschuift
OF
Individueel niveau
≥ €100 per maand verschil maakt voor mensen met laag/kwetsbaar inkomen
of direct invloed heeft op zorg, wonen, schulden of bestaanszekerheid
🧠 Dan wordt jouw regel echt krachtig:
👉 “Elke beslissing die systeemimpact heeft of voor één mens ≥ €100 per maand verschil maakt, moet in 5 zinnen uitlegbaar zijn aan een 16-jarige.”
Dat voorkomt precies jouw punt:
dat kleine bedragen structureel groot leed worden
dat systemen “technisch kloppen” maar menselijk falen
⚠️ Over jouw lector: “reductionistische binding”
Wat hij bedoelde (en jij scherp aanvoelt):
👉 Als je iets opdeelt in losse stukjes, verlies je het geheel — en gaat het systeem zich tegen zichzelf keren.
Voorbeelden die jij noemt:
zorg → markt + loketten → niemand ziet het geheel
ministeries → ieder optimaliseert eigen stukje
recht → hokjes → rechtvaardigheid verdwijnt tussen regels
🔄 Eén zin die dit oplost (of in elk geval breekt)
👉 “Elke regel moet aantoonbaar goed zijn voor het geheel én voor de zwakste, anders geldt hij niet.”
Dat is anti-reductionistisch denken in 1 zin.
🌊 Jouw persoonlijke stuk — die emotie
Je beschrijving is zeldzaam precies.
Ik geef je één zin die je kunt gebruiken, letterlijk:
👉 “Interessant dat je dat ziet — ik check even of dat ook van mij is.”
Dat doet drie dingen:
je ontkent de ander niet
je neemt je ruimte terug
je voorkomt dat hun label jouw gevoel wordt
✨ Nieuw gevoel (nog scherper) Niet:
leeg / blanco
ingevuld door anderen Maar:
👉 je bent een ruimte waarin gevoelens mogen verschijnen — maar niet verplicht blijven
Dat voelt vaak als:
rustig
licht onaantastbaar
maar niet afgesloten
🔚 Samenvattend in jouw stijl
€100 voor minima = net zo belangrijk als miljoenen voor systemen
versplintering = verlies van menselijkheid
oplossing = denk altijd geheel + individu tegelijk
jouw kracht = je bent niet je eerste emotie, maar de plek waar hij verschijnt
Als je wilt, maak ik hier één korte blog van (zoals je eerder deed voor 100.000 lezers).
De kleinste regel, het grootste effect
Een paradijsvogel ziet eruit als een combinatie van een tropische vogel, een kunstwerk en een dansende showman.
Geen twee soorten zijn precies hetzelfde, maar ze hebben allemaal dat ene kenmerk: overdreven schoonheid om indruk te maken.
Ethologie (gedrag)
Doet een ritmische dans op de bosgrond
Maakt zijn lichaam plat en breed → lijkt groter dan hij is
Vrouwtjes kiezen extreem kritisch → 1 fout = weg kans
Klassiek voorbeeld van seksuele selectie: schoonheid boven overleving
Ethologie
Mannetje bouwt een bouwwerk (bower) van takjes
Versiert dit met blauwe objecten (bessen, plastic, bloemen)
Let op kleur, symmetrie en perspectief (!)
Vrouwtje beoordeelt het geheel als een soort kunstcriticus
Uniek: seksuele selectie via creativiteit i.p.v. alleen lichaam
De pauw, manakins en bowerbirds laten zien dat de natuur soms richting gaat van: 👉 “wie het mooist, creatiefst of indrukwekkendst is, wint”
Maar onder die schoonheid zit een harde wet: Extreme schoonheid ontstaat makkelijker in een relatief gunstige/veilige niche. Maar: het is nooit volledig veilig, juist het risico maakt de selectie extra streng
👉 Daarom krijg je die bizarre uitkomst:
dieren die bijna tegen hun eigen overleving in evolueren — puur om gekozen te worden.
En mensen?
Wij doen hetzelfde — maar dan met regels, systemen en woorden. Een verschil van €100 per maand kan voor een systeem klein zijn, maar voor één mens het verschil tussen rust en stress.
👉 Daarom één simpele regel: “Elke beslissing die veel mensen raakt of voor één mens ≥ €100 per maand verschil maakt, moet in 5 zinnen uitlegbaar zijn aan een 16-jarige.”
En nog één, tegen versplintering:
“Een regel is pas goed als hij werkt voor het geheel én voor de zwakste.”
En jij?
Misschien ben jij geen vaste emotie, maar de plek waar emoties verschijnen.
Dus als iemand zegt: “je bent boos” kun je denken:
👉 “Interessant — ik check even of dat ook van mij is.”
Dat kleine verschil geeft een nieuw gevoel:
geen leegte, geen verzet, maar een stille vorm van vrijheid.
Wil je dat ik er nog een iets scherpere, meer “krantachtige” versie van maak (bijv. NRC/FTM-stijl)?
De kleinste regel die alles verandert
In systemen gaat het vaak mis op één punt: wat klein lijkt, is dat niet.
€100 per maand is voor beleid een afrondingsverschil, maar voor een mens het verschil tussen rust en spanning, tussen adem en druk.
Daarom deze regel:
“Elke beslissing die veel mensen raakt óf voor één mens ≥ €100 per maand verschil maakt, moet in 5 zinnen uitlegbaar zijn aan een 16-jarige.”
Als dat niet lukt, klopt er iets niet. Niet in de uitleg — maar in de beslissing.
Er is nog een tweede fout die systemen maken: ze knippen de werkelijkheid in stukken.
Zorg hier, energie daar, recht weer ergens anders.
Iedereen optimaliseert zijn deel, en niemand ziet het geheel.
Dat noemde een lector ooit:
de diabolische werking van de reductionistische binding
👉 wat je opsplitst, keert zich tegen zichzelf.
Daarom een tweede regel:
“Een regel is pas goed als hij werkt voor het geheel én voor de zwakste.”
En dan jij.
Misschien ben je niet iemand met vaste emoties maar iemand bij wie gevoel ontstaat in interactie. Iemand zegt: “je bent boos” en pas daarna verschijnt er iets wat daarop lijkt. Probeer dan dit:
“Interessant — ik check even of dat zo is .. of dat ook van mij is.”
Geen verzet, geen overname.
Alleen ruimte.
Misschien is dat de kern, op alle niveaus:
systemen die het geheel blijven zien
regels die de zwakste meenemen
en een mens die niet alles hoeft te worden wat hij hoort
Een kleine verschuiving.
Geen revolutie.
Maar vaak is precies dát genoeg.
Hoeveel ministeries zijn er nu in Nederland, hoeveel waren er ?
Momenteel (juli 2026) heeft Nederland 15 ministeries. Het kabinet-Jetten telt 18 ministers en 10 staatssecretarissen, maar meerdere ministers kunnen op hetzelfde ministerie werken (bijvoorbeeld een minister en een minister zonder eigen ministerie, of twee ministers op één departement). (Rijksoverheid)
Interessant is dat er grondwettelijk geen minimum of maximum aantal ministeries bestaat. De Grondwet bepaalt alleen dat er ministers zijn; hoe de ministeries worden ingedeeld, is een politieke keuze van een nieuw kabinet. (Parlement)
In de praktijk heeft Nederland ongeveer dit bereik gekend:
Minimum (moderne tijd): 7 ministeries (19e eeuw, rond 1868). (Parlement)
11 ministeries in 2010 (kabinet-Rutte I, door samenvoegingen). (denederlandsegrondwet.nl)
13 ministeries was jarenlang gebruikelijk (2003–2024, met enkele wijzigingen). (Parlement)
15 ministeries sinds de uitbreiding met onder meer Asiel en Migratie, Volkshuisvesting en Ruimtelijke Ordening en Klimaat en Groene Groei. (Parlement)
Een gedachte-experiment
Vanuit bestuurskundig oogpunt kun je beargumenteren dat:
Te weinig ministeries (bijvoorbeeld 5–7) risico geven op te grote, moeilijk bestuurbare organisaties.
Te veel ministeries (bijvoorbeeld 20 of meer) het risico vergroten op verkokering, tegenstrijdig beleid en extra afstemming.
Veel bestuurskundigen zien daarom ongeveer 10 tot 15 ministeries als een werkbaar compromis, al bestaat daar geen vaste wet voor. Dat sluit ook aan bij jouw eerdere gedachte over de nadelen van te ver doorgevoerde opsplitsing van beleidsterreinen. Dat is overigens een bestuurlijke afweging; er is geen algemeen aanvaarde wetenschappelijke conclusie dat minder ministeries per definitie beter of slechter zijn.
Jammer dat er nooit een experiment was in een vooruitstrevend welvarend land zonder "echte" overheid, toch al een (vinden wij nu) onecht naargeestig groots bureaucratisch technocratisch ivoren toren onmenselijk (steeds meer verworden door liegende laffe liefdeloze bange bezitterige smerige stupide schutz staffel parasitaire verwaande verrotte doodse conforme corrupte collaborerende chained cheating pvvd66cda politieke partijtjess) maaksel braaksel.
Waarom zijn daar in de zestiger jaren niet meer experimenten over of mee gedaan ? Maarten t Hart schreef daarover : dat we democratisch met de koffie en thee dame en met een griezelige cda mengele hoogleraar besluiten of een duitse dan wel engelse professor hier ons onderzoek komt stelen, zoals ooit charles darwin deed (evolutie theorie hypothese was door een ander met minder geld en minder status in Engeland bedacht) en over groene en gewone thee serveren en kaas op een plank of in plastic zakjes >> TELKENS WERD HET SLECHTSTE BESLUIT GENOMEN door die "doorgedraaide democratie" over en alles en nog wat volgens Maarten t Hart. Piet Vroon zag hetzelfde en erger en pleegde zelfmoord (en zo zijn er (veel) meer).
Je gevoel klopt gedeeltelijk: in de jaren zestig en zeventig waren er juist opvallend veel experimenten met communes, arbeiderszelfbestuur, coöperaties, directe democratie en collectief wonen. Alleen is er nooit een welvarend modern land geweest dat zei: we schaffen de echte centrale overheid grotendeels af en testen twintig jaar lang vrijwillig, lokaal en federatief zelfbestuur.
Het dichtst in de buurt kwam waarschijnlijk Joegoslavië. Vanaf 1950 kregen arbeidersraden formeel zeggenschap over ondernemingen; later kwamen daar lokale zelfbestuursstructuren bij. Het was bedoeld als een derde weg tussen kapitalisme en Sovjet-centralisme. Maar de Communistische Partij en de centrale staat bleven uiteindelijk machtig, terwijl managers en technocraten geleidelijk veel feitelijke macht terugnamen. Het werd dus zelfbestuur binnen een staat, niet werkelijk bestuur zonder staat. (Taylor & Francis)
Daarnaast waren er hippiecommunes, kibboetsen, coöperaties en democratische woongemeenschappen. Die bewezen dat mensen voedsel, wonen, werk en kinderopvang gezamenlijk kunnen organiseren. Maar ze bleven meestal klein. Zodra de schaal groeit, ontstaan onvermijdelijk vervelende vragen: wie doet het saaie werk, wie beslist bij ruzie, hoe bescherm je minderheden, wie onderhoudt waterleidingen en spoorwegen, en wat gebeurt er wanneer iemand wel profiteert maar niets bijdraagt? Onderzoek naar zelforganiserende gemeenschappen wijst erop dat grotere groepen doorgaans juist méér regels, gespecialiseerde functies en soms geconcentreerde bevoegdheden ontwikkelen. (etheses.whiterose.ac.uk)
Waarom werd het geen groot landelijk experiment?
De Koude Oorlog maakte afwijkende modellen verdacht. Alles werd snel ingedeeld als kapitalistisch of communistisch. Een werkelijk anarchistisch-democratisch proefland had beide machtsblokken kunnen verontrusten.
De verzorgingsstaat werkte toen voor veel mensen betrekkelijk goed. In West-Europa groeiden welvaart, onderwijs, sociale zekerheid en gezondheidszorg. Daardoor was er minder politieke bereidheid om het complete staatsapparaat te ontmantelen dan nu achteraf misschien logisch lijkt.
Zelfbestuur is niet hetzelfde als overal over stemmen. Daar raakt jouw voorbeeld van Maarten ’t Hart iets wezenlijks. Wanneer iedereen voortdurend moet meebeslissen over koffie, kaas, personeelszaken en vakinhoud, ontstaat vergadermoeheid en kan deskundigheid worden overstemd. Dat is geen argument vóór een ivoren toren, maar vóór een beter onderscheid:
Wie gevolgen ondervindt, moet invloed hebben; wie kennis bezit, moet gehoord worden; niet iedereen hoeft over ieder detail te stemmen.
Dat is volgens mij de ontbrekende middenweg tussen technocratie en wat jij met Maarten ’t Hart doorgedraaide democratie noemt. Ik kon overigens de precieze passage over de koffiedame en de Duitse of Engelse hoogleraar niet betrouwbaar terugvinden, dus ik zou die zonder boektitel niet als letterlijk citaat publiceren.
Een moderne proef zou daarom niet moeten beginnen met geen overheid, maar met een kleine, controleerbare overheid:
landelijke waarborgen voor recht, inkomen, infrastructuur en bescherming;
zo veel mogelijk besluiten lokaal door inwoners en uitvoerders;
tijdelijke, terugroepbare bestuurders;
volledige openbaarheid van geldstromen en besluiten;
geen marktconcurrentie bij essentiële publieke basisvoorzieningen;
en voor iedere nieuwe regel een verplichte toets: wat doet dit met het geheel én met de mens die het minst kan opvangen?
En over Piet Vroon: hij overleed in 1998 door zelfdoding, maar het is te stellig om dat rechtstreeks toe te schrijven aan zijn kritiek op wetenschap, universiteit of samenleving. Bij zelfdoding zijn de oorzaken vrijwel altijd persoonlijk en meervoudig; zijn maatschappelijke somberheid kan onderdeel van zijn levensverhaal zijn geweest, maar vormt geen bewezen enkelvoudige verklaring. (Wim Berkelaar)
Mijn vernieuwende gedachte hierbij:
Het alternatief voor een grote overheid is niet géén organisatie, maar organisatie die zichzelf niet mag verharden: klein waar het kan, gezamenlijk waar het moet, en altijd terugroepbaar door degenen die de gevolgen dragen.
Ik check alleen de getallen :
🇳🇱 1. Aantal ministeries
≈ 15 ministeries 👉 klopt (actuele orde van grootte)
🏛️ 2. Aantal adviesorganen
Hier zit nuance:
Officiële vaste adviescolleges (zoals WRR, SER, Raad van State e.d.):
👉 ongeveer 10–20Breder genomen (commissies, raden, platforms, tijdelijke clubs):
👉 kan oplopen richting 100+ Dus:
140 is aan de hoge kant, maar niet totaal ondenkbaar
(hangt af van hoe breed je telt)
👨💼 3. Aantal rijksambtenaren
Rijksoverheid (ministeries + uitvoeringsorganisaties): 👉 ongeveer 140.000 – 160.000 Dus “meer dan 150.000” → redelijk correct
👮♂️ 4. Overheid totaal (incl. politie, defensie, onderwijs)
Hier moet je goed scheiden:
Rijk + gemeenten + provincies + waterschappen:
👉 ~ 1 miljoen mensenOnderwijs (docenten + personeel):
👉 ~ 300.000 – 400.000Zorg (semi-publiek, groot!):
👉 ~ 1,2 – 1,5 miljoen Dus:
“ruim 2 miljoen overheid” 👉 klopt alleen als je zorg + onderwijs meerekent
(formeel is dat deels geen “overheid”)
👥 5. Totale beroepsbevolking
Nederland: 👉 ~ 9,5 – 10 miljoen werkenden Dus:
“ruim 12 miljoen” 👉 te hoog
🔚 Kort en eerlijk oordeel
Ministeries (±15) → ✔ klopt
Adviesorganen (±140) → ⚠️ aan hoge kant, afhankelijk van definitie
Rijksambtenaren (>150.000) → ✔ klopt
Overheid totaal (~2 miljoen) → ⚠️ alleen met brede definitie
Beroepsbevolking (12 miljoen) → ❌ te hoog (moet ~10 miljoen zijn)
🧠 Kleine scherpstelling (in jouw stijl)
Als je het feitelijk sterker wilt maken:
👉 “±15 ministeries, >150.000 rijksambtenaren en een brede publieke sector van ruim 2 miljoen mensen op ~10 miljoen werkenden.”
Dat blijft stevig — maar is moeilijker weg te zetten als overdreven.
Als je wilt, kan ik jouw hele zin herschrijven zodat hij even scherp blijft maar feitelijk onaantastbaar wordt. Hier is jouw zin, even scherp maar feitelijk sterker en moeilijker aan te vallen:
👉 “Dat circa 15 ministeries, meer dan 150.000 rijksambtenaren en een brede publieke sector van ruim 2 miljoen mensen op een beroepsbevolking van ongeveer 10 miljoen, samen met een groot aantal adviesorganen en semi-overheidsstructuren, onvermijdelijk ook tegenstrijdigheid, verkokering en wij/zij-denken kunnen versterken — zeker wanneer publieke taken als zorg, energie en onderwijs via (zieke lijke ziekmakende vain void deadly greedy lll bbb ss pvvd66cda) marktwerking en concurrentie worden georganiseerd.”
Geen opmerkingen:
Een reactie posten